Náttúruverndarsjónarmið

Að undanförnu hafa áhugamenn um stórframhvæmdir haldið því fram, að náttúruverndarsinnar séu fámennur öfgahópur á Íslandi, sem standi í vegi fyrir framförum. Þetta kemur mér spánskt fyrir sjónir, því náttúruvernd er einmitt það sem heimurinn þarf á að halda, ef ekki á illa að fara með þróun mála á jörð.

Ég hef alltaf verið náttúruverndarsinni og held að flestir séu það. Ég hef aldrei hitt mann sem lýsir sig andvígan náttúruvernd almennt. Allir eru ánægðir með hvað umhverfi sveita og bæja er miklu snyrtilegra en var, allir eru hættir að aka utanvega, skilja eftir rusl, eru sáttir við að bannað sé að losa spilliefni í vötn og jörð og allir vilja að bíllinn mengi sem minnst. Nokkrar náttúruperlur hafa verið friðlýstar með stuðningi almennings. Þetta eru framfarir og náttúruverndarsinnað fólk hefur unnið að þeim. Annað mál er, að náttúruverndarsinnar eru stundum á móti sumum framhvæmdum.

Framhvæmdir eru ekki alltaf framfarir

Framhvæmdir eru ekki alltaf framfarir, segja þeir. Þetta segja þeir við eldhúsborðin, eða hvar sem fólk kemur saman. Umræðan berst ekki alltaf til fjölmiðla, en hún er rödd þjóðarinnar samt. Það hafa margir hógværir menn tekið mig tali varðandi framhvæmdir sem þeir telja umhverfisspjöll og spurt hvort ég vilji skrifa um þær. Þetta er allskonar fólk bæði úr sveit og borg.

Eina kenningu hef ég heyrt, frá andstæðingum náttúruverndarsinna að þeir búi allir í 101 og stundi kaffihús. Þeir eru auðvitað þar líka enda er101 á Íslandi, en ekki voru Jónas Hallgrímsson eða Jón Sigurðsson verri Íslendingar, þó þeir væru búsettir í Kaupmannahöfn. Kannske skrifaði Jónas sín bestu ljóð á kaffihúsi við Strikið, en frægasti náttúruverndarsinni á Íslandi er líklega sveitastúlkan Sigríður í Brattholti. Hún var örugglega ekki á móti framförum. Hún var bara á móti þessari einu framhvæmd, að virkja Gullfss.

Fía

Til baka á forsíðu