| Á morgni alda, um auðnir kaldar,
áin sér markar fyrstu braut
í æsku sinni og afrek vinnur,
auðnast að sigra marga þraut.
Hún þróast og vex í vorflaumaróti
og verður að meginfljóti.
Um dalinn þú liðast í ljóskvikri
iðu,
í lygnum álum við hraun og sand,
hjá sílgrænum bökkum og sandeyrum
dökkum.
Þér sækist þinn vegur um Norðurland
frá jökulrótum að söltu sogni,
er sindrar í stafalogni.
Ég veit um hlýrri, höfugri dýrri
hörputóna í elfarnið,
með fleiri litum og fegra gliti,
fossadrunum og léttum klið.
En goðborið vald þitt mér gleymist ekki,
þú göfgasta fljót, sem ég
þekki.
Því ljóssins vættir og miklu mættir
þér miðla stórgjöfum ár
og síð.
Í straumaflúðum og fossaúða
eru fyrirheit þín um nýja tíð,
þá óskráðar vonir og óskir
rætast,
og ófrelsisraunir bætast.
|
Ég man þig elfur, og alltaf skelfist
þín átök, vatnsflaum og þungan
gný,
er loftin blána og hnjúkar hlána
og hverfast í dreyra gullin ský.
Þá flæðir þú bakka og
eyrar yfir
og engu þyrmir, sem lifir.
Frá iðgrænum högum á æskudögum
ég undrandi barnsaugum fyrst þig sá,
sem járngráa móðu með jökulflóðum
og jakaburði í sundin blá.
Ég grét yfir afdrifum æðarhreiðra
og eyðingu grasfláka breiðra.
En sárin gréru og sáðlönd þín
eru
sumargræn engi með blómaskrúð.
Og sól skein í heiði um byggðina breiða
á bökkunum þínum heit og rjóð
lokkfögur æska að leikum sínum
hjá lífræna strengnum þínum.
Og árin liðu. Þinn elfarniður
fer enn um dalinn að fjarðarströnd
sem vorblær mildur. En vegir skildu:
Þú vökvar og frjógvar þín
bæði lönd.
Eg fór að leita æfintýra - -
og öðlaðist reynslu dýra:
|
Úti í heimi mig ávallt
dreymir,
elfa mín, sólstöfuð lognbárukvöld
á sandbökkum þínum hjá systrum
mínum
sóley og blástjörnu. -Töfravöld
vekja mitt æskulíf gleymt og grafið,
glitrandi tíbrá vafið.
Og áfram þú liðast í ljóskvikri
iðu
frá lindum djúpum í ægis fang,
úr Risabyggðum að röðulskyggðum
Ránar fleti -um foldarvang.
Það er sem þú drukknir í óminnishjúpi,
eilífum dulið hjúpi.
En upp munt þú rísa í ríki
dísa
á röðulvængjum.-Sem endurfædd
á sérhverju vori sviflétt í spori,
syngjandi lífi og orku gædd
áfram þú heldur, þótt aldirnar
deyi,
á einum og sama vegi.
Og kynslóðir fæðast. En framtíðin
klæðist
í fjarrænan, gullofinn töfraserk,
með blys í hendi og blómavendi,
brosandi fögur og sigursterk,
útskaga vermir og afdali svarta
með eldi frá landsins hjarta.
Yfirlit |
