Svipmyndir af Bárðardalsafrétti

Eftir Frímann Frímannsson

Ég fór á níunda ári í sveit að Mýri í Bárðardal og var nokkur sumur í sveit þar. Fór síðar í fyrstu framgöngur í 31 ár og auk þess oft í aðrar göngur, því áhugi minn á afréttinum vaknaði strax í bernsku. Alla tíð hef ég haft mikil samskipti við þetta fólk af góðu einu.

Mér er ákaflega minnissstæðir dagar þegar mikið var að gera hjá Karli Jónssyni bónda á Mýri og verið var að ýta heyi saman með svokölluðum ýtuborðum sem Mósi dráttarhestur búsins dró.Þá var ég ekki hár í loftirn svo Karl þurfti að vera með borðin, en þegar við hvíldum Mósa sagði Karl mér frá ferðum sínum og annarra inn á afréttarsvæðin, inn af Bárðardal sem eru mjög víðáttumikil.

Inn af innstu bæjum og daladrögum eru öræfin. Þar er víða alger auðn en annars staðar kyrkingsgróður, sem getur orðið gróskumikill í góðum árum. En þegar haustar að og veðráttan breytist er engu hlíft og betra fyrir það sem lifir, að geta forðað sér og fara af Sprengisandi og nálægum svæðum. Eftir allar frásagnir Karls, þetta sumar og þau næstu var áhugi minn fyrir að sjá ýmis svæði á hálendinu vakinn. Nöfn eins og Kiðagil, Sprengisandur, Áfangatorfur og mörg önnur hlutu að vekja áhuga á að sjá hvernig væri umhorfs á þeim stöðum sem vakið höfðu ugg í brjóstum fólks í landinu í hundruð ára og voru ógnvekjandi í huga léttadrengsins tíu ára ekki ekki síður.

Í göngunum undanfarna þrjá áratugi hef ég gjarna verið með myndavél. Hér fara á eftir nokkrar þessara mynda, en þær finnast mér segja meira en orð.